Ik liep met de fiets aan de (linker) hand naar huis, prutste het rijwiel in de berging en belde de huisarts. “als je hier uiterlijk kwart voor vijf bent, val je nog in de dagdienst.” Buurman bracht me naar de huisarts, zij constateerde geen gebroken sleutelbeen, wel een gebroken bovenarm en loodste me om een minuut voor vijf de wachtkamer van de eerste hulp binnen, de ingang was bij de huisarts om de hoek.

Na heel lang wachten werd een foto gemaakt, de laborant mocht natuurlijk niets zeggen, maar beaamde wel dat de arm gebroken was. Toen kon ik vast wat dingen gaan regelen en afspraken afzeggen… En bedenken hoe ik dit probleem moest gaan aanpakken, want toen ik mijn pols brak leefde mijn echtgenoot nog. Ik voelde me wanhopig.

Om negen uur had de arts me gezien (sling om je arm, rechtop zittend slapen, arm laten HANGEN) en had ik van de verpleegkundige een sling gekregen (te kort, later bestelde ik op advies van de fysioyherapeut een langere).

Buurvrouw haalde me op en bracht me thuis, gaf me een ook een flinke schaal soep, want eten krijg je niet op de SEH. Voortaan probeer ik wat te eten voor ik naar de eerste hulp ga!

Ik heb het ‘overleefd’, met hulp van kennissen en vrienden en van de thuiszorg. Ik heb na afloop drie pagina’s met tips geschreven, voor andere breke-armen en voor het geval ik zelf weer wat breek. Altijd praktisch niet waar?

Waar ik heel opgelucht over was: ik kreeg geen frozen shoulder, zoals na de gebroken pols. Terwijl ik arm en schouder een paar weken nauwelijks mocht bewegen. Misschien omdat ik nu levodopa slik?

 Ga terug naar alle blogs van Ria Snoek