Ik belde de ergotherapeut, die na de diagnose was komen kennismaken en een screening had ingevuld.

Ze kwam en adviseerde een overtoiletstoel. Een “stoel’’  met leuningen, die je boven het toilet zet. Door de pootjes op de juiste hoogte te zetten, kun je achterhalen op welke hoogte het toilet moet komen. 

De WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) vindt dat je met een toiletverhoger of overtoiletstoel afdoende geholpen bent. En dus vergoeden ze een hoger toilet niet. Dat het ‘vieze’ dingen zijn, omdat het spoelwater er niet langs loopt, daar moet je als gehandicapt persoon niet over zeuren.

Mijn zus wilde wel een poging doen, om twee nieuwe toiletpotten te laten plaatsen door de verhuurder. (Ik woon in een maisonnette).

Dat was een lang traject, de verhuurder wilde een WMO-advies, en de medewerker van de WMO wilde perse op huisbezoek komen in plaats van schrijven dat de gemeente geen hogere toiletpot vergoedt. Maar de afwijzing kwam er, na een week of zes. “Een hoger toilet is zeker gewenst, maar het is de verantwoordelijkheid van de verhuurder”, stond in haar verslag. Nou ja, de ochtendstijfheid was weer weg, dus ik kon ook wachten, maar ik zette door, want die stijfheid zou vast weer een keer terugkomen…

Na de afwijzing van de WMO volgde toch ook een afwijzing van de verhuurder, en vroeg ik toestemming om de potten zelf te vervangen. (Mijn zus wilde nog wel naar de ombudsman, maar ik wilde nu toch echt een hoger toilet). Na een paar weken had ik die toestemming. In januari 2023 verwacht ik met grote blijdschap de komst van twee ‘senioren toiletpotten’.

 Ga terug naar alle blogs van Ria Snoek