Eind augustus zou ik een week bij mijn vriendin in Bocholt logeren (Duitsland, vlak over de grens met Nederland) en op een gegeven moment besloot ik er met de fiets heen te gaan. De voorbereiding verliep prima. Het enige dat me flink zorgen baarde was de weersverwachting. Het zou op 25 augustus 30 graden worden!

Mijn ‘multifunctionele’ fysiotherapeut nam de tocht met me door. Hij adviseerde me heel dringend om de dag voor de driedaagse GEEN 15 km met Nivon te gaan wandelen. Verder dacht hij dat ik het wel goed gepland had allemaal. Na enig nadenken besloot ik dat hij gelijk had. Ik gebruikte die woensdag om het eerste stukje route te verkennen, zodat ik de dag erna om half zes (in het donker) kon vertrekken.

Ook adviseerde hij een halfje levodopa extra, vanwege de langdurige inspanning. De parkinsonverpleegkundige was het daarmee eens. Dankzij dat extra halfje heeft Parki me deze tocht niet geplaagd. 

Het werd een heerlijke tocht (met een apart verslag, veel te lang voor dit dagboekje). Die derde dag was ik al na veertig kilometer moe, maar toen hoefde ik er ook nog maar twintig. Die laatste dag was namelijk ook de kortste. Dat kwam goed uit!

En wie weet of Parki me toestaat zo iets ooit weer te doen? Deze fijne tocht had ik toch maar mooi gehad!

Positieve punten na de diagnose 

Het meest positieve van de diagnose is, dat ik medicatie kreeg tegen de klachten die de parkinson veroorzaakt. Ik weet dat parkinson niet te genezen is, met de symptoombestrijding ben ik daarom ook al dik te tevreden. Het verhoogt mijn kwaliteit van leven.

Verder merk ik dat ik bewuster geniet van wat ik wel kan. Een leuke fietstocht of mooie wandeling. Want wie weet hoe lang dat nog mogelijk is? Misschien nog tien of twintig jaar, maar een langere afstand fietsen of lopen kan ook over drie of vijf jaar ineens niet meer tot mijn mogelijkheden behoren.

Dus geniet ik er maar van elke keer van en denk dan na afloop “gelukt! Weer een dag geplukt!”

 Ga terug naar alle blogs van Ria Snoek