Ik ben een tekort aan dopamine
en een teveel aan beweging.
Ik laat je verstijven en ik laat je trillen
Ik maak je somber en ik maak je bang.
Ik dwing je om je tempo te vertragen.
Ik laat je vallen
zodat je weer op kunt staan.
Ik laat je op-vallen
zodat je aandacht krijgt.
De vrouwen zullen je bemoederen.
De mannen geven je een hand,
je bent geen concurrent meer.

Ik weet maar weinig van mijn oorsprong
en genezing is er niet
Gelukkig maar,
anders ga je achterover leunen
en roest je vast in je stoel.
Nu zit je in de snelkookpan.
Ik zet het gas soms wat hoger.

Ik ben geen ziekte die moet overgaan.
Ik ben een mysterie dat geleefd dient te worden.

Wanneer je de tijd uit je ziekte haalt
dan is er geen verlangen naar het verleden
en geen angst voor de toekomst.
Dan is er alleen maar NU
en wat is er NU eigenlijk aan de hand?

Wees niet boos op mij.
Ik doe slechts wat in mijn aard ligt.
Ik kan niet anders.

Welke bril jij opzet.
Dat doet ertoe!

Wanneer je engel tegen je aanduwt
dan kom je in beweging.
Wanneer je gaat dansen
dan volgt je lichaam vanzelf.
Wanneer je gaat zingen
dan valt je masker af.

Accepteer het leven
zoals het op je afkomt.
Ieder oordeel over de ander
is een oordeel over jezelf.
Zet al je schaduwen in het licht
en wordt een heler mens.

Dan doet het er niet toe
of je trilt of langzaam loopt.
Bid, huil, lach, dans
en wees dankbaar!

Ga terug naar alle blogs van Hans de Rijke