Voor mijn gevoel loop ik anders en tijdens het wandelen heb ik een afwijking naar echts en moet mezelf steeds bijsturen om niet in de berm terecht te komen. Een paar weken geleden tijdens een optreden met het koor kon ik mijn rechterhand niet stil houden, ik ben op een gegeven moment maar met mijn armen over elkaar gaan zitten.

Ook cognitief merk ik dat ik toch verander. Het is misschien minimaal maar mijn hersens werken niet meer zo goed als ze gedaan hebben. Afgelopen weekend had ik haakbenodigdheden besteld via internet maar het ging allemaal zo ontzettend mis dat ik drie keer heb moeten bestellen en de benodigde mails versturen voordat alles klopte. Dit alles én dan nog het feit dat mijn zussen ontkennen dat ik parkinson zou hebben maakt dat ik regelmatig in een dip terecht kom.

Gelukkig heb ik nog mijn werk alhoewel het wel steeds zwaarder voor me wordt. Ik heb ook het idee dat ik steeds langzamer ga werken en daar heb ik ook weer moeite mee. Iedere dienst kom ik dus ondanks dat ik 20 minuten extra heb tijd tekort en waar dat aan ligt? Leeftijd? Toch de parkinson? Ik zou het niet weten maar zo halverwege de ochtend ben ik ineens een half uur kwijt. En dat maakt dan ook weer dat ik me nutteloos ga voelen en me afvraag of het nog wel goed is dat ik werk.

Maar ik kan ook wel weer ontzettend genieten van leuke dingen. Ik heb een klein kasje in de tuin waar van alles in groeit. De eerste aardbei kleurt al rood en in de tomaten zitten bloemetjes. En zo probeer ik toch positief te blijven.

Lees meer blogs van Derkie Dingemanse