Voor mijn gevoel zijn de jaren van 50 tot 70 weggeblazen, overgeslagen. Maar juist in die afgelopen jaren was het een rollercoaster van gebeurtenissen en emoties. Onze drie dochters verlieten het huis, ik zat met een leeg nest, en dat vond ik niet leuk. Ik had het best druk, maar miste mijn meissies en hun daarbij behorende vrienden. Een zoete inval, feestjes te over….

Manlief was 7 dagen in de week aan het werk, rozen groeien elke dag door, die rozen hebben geen weekend. Ik had, behalve de administratie van het bedrijf, nog heel veel bezigheden. Oproepmedewerkster in de bibliotheken, vrijwilligerswerk bij de sportverenigingen, administratie van dochter 1 (schoonheidsspecialiste). De meiden kregen kinderen en wij mochten oppassen! Ik had gezegd dat ik 1 dag in de week wilde oppassen, welke dag dat moesten de dames onderling bespreken.

Toen sloeg parkinson toe! Drama…ik was toen 61, mijn moeder was dat jaar overleden, 90 jaar! Haar moeder én oma waren ook 90 geworden, maar ik zag mijn geest karren….dat ging ik niet worden. Het jongste kleinkind werd 4, toen was de vaste oppasdag over en uit. Het paste precies, toch aardig van Parki. Ben dus nu inmiddels 10 jaar verder. De geschiedenis herhaalt zich. De oudste kleindochters zijn net naar Schiphol gebracht om naar hun vakantievierende ouders in Zuid-Frankrijk te vliegen. De oudste neemt een ‘tussenjaar’ en gaat reizen. Haar moeder ging op haar 19^e drie maanden naar Canada. Dat leken voor mij toen zes maanden. Dochter twee  ging drie maanden, met vriend, naar Australië/Nieuw Zeeland. Dochter drie, mijn jongste ging, alleen, 4 maanden naar Australië/Nieuw Zeeland. Liefde is los laten maar wat wás ik blij dat ze weer heelhuids terug was !

Ze hebben allemaal hard gewerkt en hebben gelukkig een mooi huisje in een straal van 5 kilometer. Vroeger was het kleine zusje wel eens een ‘last’ , klein, springerig, bijdehand, maar nu is het 6 handen op één buik. Het kleine zusje is afgelopen week 40 geworden. Niet te geloven. Ik leef nu alsof elke dag mijn laatste zou kunnen zijn. Heb trouwens deze week een nieuwe naaimachine gekocht, met automatische draad inbrenger. Scheelt hoop gepriegel.

Proberen te ‘ruimen’ , maar dat is nog niet zo makkelijk. Wonen al 48 jaar in hetzelfde huis, opbergruimte genoeg. Stouw maar vol die lege ruimtes. Ik kan alles gebruiken. Vermaak kleding, en van afgeschreven kleding haal ik de rits en knoopjes af. Het goede spul krijgt een tweede, of derde leven in de kringloopwinkels.

Parkinson: eindelijk geen wild vlees, minder pijn.

Duodopapomp: goed ingesteld!

Marianne

Ga terug naar alle blogs van Marianne