Twee dagen later voelde ik mij nog beroerder, dus weer naar de huisarts. Ik voelde mij zo zwak, dat ik mijzelf niet in staat achtte om op eigen gelegenheid naar de huisartsenpost te gaan. Gelukkig kwam mijn echtgenote eerder thuis en die bracht me op het einde van de dag. Onderzoek: bacteriële infectie. Met andere woorden ‘bronchitis’.

Nu sterven veel parkinsonpatiënten niet aan de ziekte zelf, maar aan longontsteking of verslikken ze zich op noodlottige wijze. Ik begon mij zorgen te maken. Gelukkig is daar penicilline. Ondertussen werkt dat goedje niet meer bij iedereen, maar gelukkig bij mij wel. Een kuur van vijf dagen. Ik ben nu met de vierde dag bezig en voel mij beter. De hoestbuien worden minder en minder heftig, het opgegeven slijm verandert van kleur. Ik had eerst zelfs wolkjes bloed in mijn sputum.

Doordat ik ruim een week in bed heb gelegen zonder eetlust, ben ik flink afgevallen. Nog heb ik geen zin in eten. Wel weet ik dat ik geen enkel risico neem bij het hervatten van mijn dagelijkse activiteiten. Uitzieken tot er geen spoortje meer is van longproblemen. Zover is het nu nog niet. Daarom ga ik zo maar weer naar bed. Uitzieken, meer zit er niet in.

Ga terug naar alle blogs en vlogs van Rik Bronkhorst