Vaak zit ik in mezelf gezonken te staren. Er klinkt een ongelooflijke stilte binnen in mijn hersenen. Geen enkele gedachte of afleiding doet zijn intrede onder mijn schedeldak. Als creatieve, levendige man verwondert mij dat. Ook vind ik het lastig dat ik zo zwijgzaam ben geworden. Dat is een gevolg van die stilte in mijn hoofd.

In gezelschap ben ik al snel niet echt meer aanwezig. Stilte. Toch is die stilte niet altijd vervelend. Eerlijk gezegd geniet ik er soms van. Niets hoeft, niets vraagt aandacht, niets leidt af. Stilte.

Als gevolg van mijn ziekzijn ervaar ik een chronisch gebrek aan energie. Dat vind ik wel heel lastig om mee om te gaan. Vaak ook ben ik moe, zelfs uitgeput aan het begin van de avond. Ik ga dan vroeg naar bed.

Mijn echtgenote accepteert dit alles, omdat ze mij als patiënt ervaart. Dat is een geluk. Gisteren bekeek ik in herhaling de documentaire 'Samen, alleen' over een parkinsonpatiënt, zijn echtgenote en hun onderlinge verwijdering door de ziekte van Parkinson. Je weet nooit wat je te wachten staat, maar ik werd hier niet vrolijk van. De man/patiënt had alles feilloos door en zag niet alleen zijn schrijnende achteruitgang, maar ook het verlies van contact in zijn relatie met de vrouw van wie hij zo hield en met wie hij een liefdevolle, romantische relatie heeft genoten.

Het zien van deze documentaire en de gevolgen van de ziekte van Parkinson op je leven, je relatie, je toekomst greep mij aan. Toch realiseerde ik mij, dat iedere parkinsonpatiënt anders is als persoon en als patiënt. Het verloop van de ziekte is ook geheel verschillend. En dat gaf mij weer wat hoop. Gelukkig maar, want je zou er zomaar depressief van kunnen worden.

Ga terug naar alle blogs en vlogs van Rik Bronkhorst