Want ook al ben je wakker, zo lang je ligt rust je...🙄 Not, dus toch maar naar de wc en daarna weer proberen. Ik voel me eigenlijk best helder en fit. Komt dit de madopar met verlengde afgifte. Is ook de reden van de spasmen waarschijnlijk. Maar niets nemen is ook geen optie. Hmm, ik weet het niet. Uiteindelijk slaap ik dus weer in en na bíj́na door de wekker van Iwan te zijn geslapen, is het dus om 06:25 mijn tijd om op te staan. Van het heldere fitte gevoel is niets meer over. Alles doet zeer en ik voel me waardeloos. Tja, zoals ik inmiddels weet is dit de prijs voor een drukke dag.

Gelukkig gaat het op mijn werk goed. Ik heb niet zoveel schommelingen als de vorige keer, dus heb het wél beter gedaan. In de ochtend ben ik duf maar 's middags gaat het beter. De lunchwandeling helpt.

Einde van de dag komt in zicht en ik ga naar huis. Ik ben ongesteld geworden vandaag en voel wat borrelen. Er is geen pijl op te trekken sinds P. De hele dag letterlijk niets aan de hand, en ineens bij thuiskomst blijk ik volledig doorgelekt... Weer een heerlijke eigenschap van de ziekte waar je als vrouw mee te maken krijgt.

Omkleden, was aanzetten en koken. Boksen sla ik over vandaag, want ik heb geen zin daar lekkend als een vergiet te staan. Maar de buurvrouw gaat ook niet, omdat ze niet lekker is, dus ik voel me iets minder schuldig. Maar de makkelijke kliekjesdag staat wel te wachten en Milan eet voor de verandering niet mee. Belooft dus toch een lekker rustig avondje te worden. Zin in. 😌☕

Ga terug naar alle blogs van Anneke Roussel