Vandaag mijn verjaardag gevierd.  Nou, zou je zeggen, is er dan veel visite geweest? Nee, niet perse. Ik heb dat bewust vermeden. Dus ja, rustig aan, beetje strijken, boodschapje, effe opruimen, stofzuigen. Dan rustig koffie drinken, praten drinken inschenken en gebak. Maar het venijn zit hem zoals altijd in de staart. 

Iedereen is naar huis, behalve mijn schoonvader. We moeten nog eten, ik ga niet meer koken dus dat wordt een frietje. Iwan moet effe voor zijn werk weg en haalt op de terugweg friet om zelf te bakken. Handig? Nee, maar laat maar. Mijn schoonvader is bijna van plan om te gaan, tot Iwan in de deuropening roept, wil je anders mee-eten? Oké, denk ik dan, kan. Maar natuurlijk is het laat al.

Ik ruim op, stofzuig, dek de tafel maak eten. Na het eten voel ik het opkomen. Ik hoor alle stemmen door elkaar, het klinkt als een groot geroezemoes. Ik ben prikkelbaar aan het worden. Kan niet meer goed reageren.

"Mam, had ik je al verteld van Durac?"
"Nee, Juul ik wilde nét een foto maken van Charlie."
"Waar moet ik zijn vrijdag?" 
"Nog een toetje ?"

Ik stoot het flesje bier om op tafel. Bah! Eigenlijk wil ik naar één ding: rust en stilte. Waarom kan ik dat niet aangeven? Ik hoef niet door te gaan toch?

Mijn schoonvader blijft zitten voor koffie... zucht. Ik voel me niet gastvrij, ik gaan brood smeren voor morgen. Alleen hopelijk. 

Gelukkig ben ik naar één keer per 4 jaar jarig...

Ga terug naar alle blogs van Anneke Roussel