Ik vond een slak in de tuin en gooide die met kracht weg. De beweging echter was niet meer te stoppen en ik sloeg voorover, dubbel met mijn vingers diep in de aarde van de tuin.

Toch tel ik mijn zegeningen want meneer Parkinson plaagt me wel, ik lig daarvan niet dubbel van het lachen, maar de voortgang van de ziekte gaat traag. Vaak hoor ik: "Ik zie niets aan je." Dat is fijn en bevestigt dat mijn verzet tegen de achteruitgang door fysiotherapie, sport en massages niet voor niets is.

Ga terug naar alle blogs en vlogs van Rik Bronkhorst