Dan is het daarom extra moeilijk om te zien als je dochter naar huis komt van haar baantje omdat ze zo zich niet zo lekker voelt. Andere keren gaat ze niet omdat ze een verjaardag heeft, geen zin of ziek is. Vaak wordt dit pas op de dag zelf of één dag van te voren gemeld. Maar ook al gaat ze wel wordt er van te voren steen en been geklaagd over dat ze geen zin heeft... En dit terwijl ze voor haar uitstapje binnenkort naar Londen elke euro, of pond in dat geval, goed kan gebruiken.

Je kunt dus stellen dat dit voor iemand zoals ik, van mijn generatie, waarbij je bij ongehoorzaam gedrag over de knie werd gelegd, tot enige irritatie leidt... Ik heb dit rustig, doch waarschijnlijk niet erg subtiel, vriendelijk gezegd dat ik me verbaas over de situatie en niet zie hoe dit zo verder moet als ze haar gedrag niet aanpast. Natuurlijk is dat geredeneerd vanuit míj́n wereld. In de wereld van Sanne is dit totaal anders. Een wereld van chaos en overprikkeldheid. Van drukte in de omgeving en dus drukte in het hoofd. Waarbij een idee zich nestelt in het brein en niet meer los wil laten dat het écht niet gaat zo. In díe wereld is mijn reactie totaal ongevoelig en breng ik haar alleen maar verdriet. 

Wat ik haar duidelijk wilde maken, komt niet over en creëert enkel een groter wordende kloof tussen ons. Na wat rust realiseer ik me dit. Ik heb het verkeerd gedaan. Ook ik ben te veel in mijn eigen cocon soms. Ik ga een brug proberen te bouwen, over de kloof.

Ga terug naar alle blogs van Anneke Roussel