Eenmaal aangekomen op de sportschool vraagt Janny, de instructrice, of het nog was gelukt met de foto's en filmpjes die ze de vorige keer had gemaakt, en we hebben een gesprek over de groep waar ik onderdeel van ben. Ze biedt aan om een keer een clinic spinning te geven voor de groep voor een stukje bewustwording over parkinson. In eerste instantie ben ik overdonderd en snap niet helemaal wat ze bedoelt. Maar dan daalt het in. Het lijkt me echt super super leuk. Maar ja, wie wil er nou helemaal hierheen komen? Zal ik het vragen? Maar wat als niemand enthousiast is? Twijfels overvallen me. En moet en kan ik dat dan organiseren? Maar dat hoeft niet, we kunnen het gewoon combineren met de volgende borrel. En dus gooi ik het in de groep. Zo, de eerste positieve reactie is binnen!

De rest van de dag hangt zoals wel vaker aan elkaar van koffie drinken, koffie drinken en nog meer koffie drinken. Misschien niet verstandig maar wel gezellig en daar houd ik van. Eerst met vriendin J. Dan een snelle boterham en door naar voormalig collega en vriendin. S.

Terug naar huis, was doen, opruimen, héél even zitten en dan door naar de fysio. We gaan verder met de jaarlijkse testjes waar we de vorige keer mee bezig waren. Gelukkig doe ik het goed, hoewel boogjes lopen, tegelijkertijd een bekertje water vasthouden en ook nog terug tellen van 91 in stapjes van min 7 toch nooit een hobby zal worden. Daarna een boodschap en snel naar huis.

Kak, ik realiseer me ineens dat iwan vanavond zou gaan werken. Dat betekent dus alleen koken, opruimen, brood smeren... Waar de kinderen zijn? Tja, Huub Huub.... Om 19 start in mijn 3e koffierondje van vandaag met de 2 liefste buurvrouwen die er zijn. Is het te veel? Ja zeker, mijn handen willen niet meer typen in ieder geval. 

Maar toch was het een topdag. Net als het weer, na weken regen eindelijk weer zonneschijn.

Ga terug naar alle blogs van Anneke Roussel