Maar vandaag is dat anders, vandaag blijf ik in en om mijn bed. Bijslapen, uitrusten, even niets. Maar ook dan voel ik mij toch enigszins schuldig naar mijn echtgenote toe die altijd zo druk is, zo bezig. Zo is er dus altijd wel wat om niet in het nu te zijn.

Door de passiviteit verzand ik vaak in oude herinneringen. Die zijn soms pijnlijk, soms maken ze mij verdrietig en vaker, als ik bewust in het verleden duik komt er een glimlach op mijn gezicht. Dan is die strakke gelaatsuitdrukking verdwenen. Waarom is in het nu leven zo moeilijk? Dat geldt voor velen zonder ziekte of gebrek, maar voor patiënten met de ziekte van Parkinson lijkt dat bijna onmogelijk door de gedwongen inactiviteit waarin velen van ons zich bevinden. De strijd tegen die afwezigheid uit het nu maakt moe.

Maar vandaag even niet, vandaag mag ik moe en lusteloos en energieloos zijn. Misschien dat dan morgen het niveau van mijn levensenergie weer wat is opgekrikt. Hoop, zolang er hoop is, is er leven.

Ga terug naar alle blogs en vlogs van Rik Bronkhorst