Ik ben sinds lange tijd niet zo opgelucht geweest en heb een klein traantje gelaten. Niemand gezien.

Dan merk je wel hoeveel spanning er in je lijf zit. Ik ben na het werk gewoon gaan spinnen, maar ik ben kapot, helemaal leeg. Ik heb nog een tablet genomen, die theoretisch zou moeten gaan werken, maar ik merk er tot nu toe niets van.

Een lekker stukje schrijven voelt inmiddels ook als een onmogelijke opgave doordat het zo tergend langzaam gaat. Echt flink irritant (ik had een ander woord in mijn hoofd...). Elke letter duurt één á twee seconden.

Wat een andere uitdaging is van de hele situatie is dat ik nu dus vast zit in één stand, 2,0. Dat is wat aan de hoge kant voor sporten terwijl ik op momenten als deze me amper kan bewegen. Aan de andere kant is het misschien wel een goede oefening. Het Radboud pleit er namelijk voor de batterij zoveel mogelijk op één stand te laten staan en de afstandsbediening weg te leggen. Nou, dat is gelukt hoor!

Misschien dat ik tegen de tijd dat ik een nieuwe afstandsbediening heb, hem niet meer nodig heb. Fingers crossed.

Ga terug naar alle blogs van Anneke Roussel