Zondag en maandag heb ik geen stukje geschreven. Gewoon omdat ik niets te vertellen had en geen inspiratie kon vinden.

Alles in mij protesteert dan. Stemmen die zeggen: "Zie je wel, dit is weer zo'n manie, je begint al te verslappen, dit is het begin van het einde." Alsof mijn onzichtbare publiek hoofdschuddend naar me kijkt met teleurgestelde blik.

Wat is dat toch met regels en structuur? Ik heb er altijd al van gehouden, maar sinds P is het extremer geworden. Zit het me ook vaak in de weg. Wanneer ik per se wil sporten omdat ik dat altijd doe maar eigenlijk ook een afspraak heb en moe ben. En dat ik mezelf dan verplicht om het op een ander moment in te halen als ik niet ben gegaan, ook al zijn de andere dagen ook al behoorlijk gevuld.

Ik kan totaal van de leg raken als mijn ritme omgegooid wordt. Als ik in plaats van om 16.30 uur pas om 17.30 uur naar huis kan gaan van mijn werk, omdat ik dan te laat klaar ben met koken en te laat voor de andere dingen die ik 's avonds moet doen.

Dus misschien is het een goede oefening zo'n blog.Doe eens gek, blog een keer twee dagen niet, of maak eens twee blogs op één dag.

Breek met de regels, misschien wordt het dan ietsjes makkelijker om in het echte leven ook soms de regels te breken.

Ga terug naar alle blogs van Anneke Roussel