Ik had dat bord met pasta beter niet kunnen nemen, maar het was wel lekker.

Nu ben ik dus off, wat vervelend is voor mij, maar ook voor mijn omgeving. Mijn ogen voelen zwaar en ik begrijp de mensen om mij heen niet meer, alsof ik een andere taal spreek. Geluiden zijn te veel, al het gepraat, de televisie, discussies, plotseling geluid. Ik kan het nu even niet hebben,  en dus ben ik naar boven gevlucht, de rest niet begrijpend beneden achterlatend.

En hoe leg je dat dan uit, dat je moet huilen terwijl er niets is. Anderen het gevoel gevend dat ze nog meer rekening met je moeten houden. Daar word ik alleen maar nog verdrietiger van.

Ja het gaat alweer. Ja ik kom er zo echt aan. Dankjewel voor die zakdoek. Natuurlijk kom ik zo weer naar beneden. Het gaat echt wel. Laat me maar even.

Gaat het echt? Ik weet het niet. Nu even niet, zometeen weer wel.

Ga terug naar alle blogs van Anneke Roussel