Hoe het mogelijk is snap ik echt niet. Ik ben een levende placebo lijkt het wel. Want hoe is het mogelijk dat ik me het hele weekend zó slecht heb gevoeld als ik me sinds lange tijd niet meer gevoeld heb? Dat zat dus tussen mijn oren? Natuurlijk ging het sinds maandag langzaam aan beter en begon me het idee te kruipen dat er misschien minder aan de hand was dan dat ik dacht. Maar ja, dan denk je weer, dat kan toch helemaal niet, toch? Kortom verbazingwekkend.

Maar als dít mogelijk is, dan wil dat zeggen dat ik dus de kracht heb om mezelf beter te voelen als ik mijn brein daar toe zet? Dat dus stress ervoor zorgt dat mijn medicijnen niet meer werken en dat leuke dingen en rust ervoor zorgen dat ik me veel beter voel, alsof ik de hele wereld aan kan! Natuurlijk is het een open deur. Maar toch, als het je overkomt blijft het bijzonder.

Dus ja, nu zit er maar één ding op, en dat is een workshop gaan volgen en leren mediteren... Dát kan ik me nou nog niet helemaal voorstellen.

Ga terug naar alle blogs van Anneke Roussel