Sanne en ik begrijpen elkaar wel vaker niet, en discussies zijn vaak heftiger naarmate mijn stijfheid toeneemt. Dan is mijn flexibiliteit in reageren ook totaal weg zo lijkt het. Maar sinds Sanne een vriend heeft is er een extra dimensie bij gekomen zo lijkt het. De mening van haar vriend. En aangezien hij autistisch is en in veel opzichten lijkt op Sanne, reageert hij ook zo. Communicatie gaat vaak via Sanne en niet rechtstreeks naar ons. Daarnaast vindt Sanne zijn mening heel belangrijk en lijkt het daardoor soms alsof ik me extra vaak moet verantwoorden, want hij zegt dit en dat of zus en zo.

Maar waar gaat het dan over? Er zijn een aantal zaken die mij storen.

• School: de desinteresse en het totale gebrek aan actieve houding in opdrachten, toetsen en huiswerk
• Werk: eveneens desinteresse, laatste moment afmelden, smoezen (is mijn mening) en gebrek aan communicatie (behalve via appjes) naar de baas over wat er is
• Thuis: het niet nakomen van afspraken en slecht plannen, waardoor zaken steeds anders lopen dan gewenst.
• Stage: het niet ondernemen van actie, steeds uitstellen van bellen, langsgaan of regelen van zaken
• Geld: verdampt als sneeuw voor de zon
• Ander werk zoeken: zelfde idee als met de stage

En als klap op de vuurpijl: de Londen-trip.

Eigenlijk een samengaan van al mijn eerdere irritaties en terwijl ik probeer te helpen, loop ik steeds tegen dezelfde muur aan. Ik geef geef geef, maar krijg eigenlijk weinig terug behalve onbegrip.

Tja en nu ik het zo onder elkaar zie staan klinkt het niet best. Ik moet er tussenuit stappen en de verantwoordelijkheid teruggeven. Eigen fouten laten maken. Klinkt simpel maar is het niet. Zeker niet als je er middenin zit een geen overzicht meer hebt.

Ik ga het proberen. Eerste stap is gezet.

Ga terug naar alle blogs van Anneke Roussel