Zo gaat het heel goed met mijn oudste dochter, ze heeft een vriendje, is pas naar Londen geweest en is helemaal opgefleurd. Maar ze is ook gestopt met haar medicatie, is nog chaotischer dan voorheen, en waar het op school al niet zo heel erg lekker liep, loopt het nu totaal uit de hand.

Dus met mijn dochter gaat het goed, maar de school heeft daar zo een eigen mening over. En wat is dat toch altijd, als er iets te bespreken is met school of het gaat niet goed dan wordt ik als moeder altijd gebeld. Als het ware word ik op het matje geroepen plaatsvervangend voor mijn dochter. Want 'wij' hadden toch afspraken gemaakt? En waarom zijn die niet nagekomen? Dat gezellige gedrag, wordt op school vooral als storend ervaren en afgeleid of moe zijn is ineens desinteresse.

Op dit soort momenten zou ik het uit willen schreeuwen. Waarom ben ik hier verantwoordelijk voor? Ze is tenslotte al 17 jaar? Hoe lang ga ik nog in godsnaam die stomme gesprekken met school moeten voeren? En waarom bellen ze de vader niet eens een keer op zijn werk als er wat te klagen valt? Alsof ik de enige ben die er wat aan moet doen en bij gebrek aan vaardigheid bij mijn dochter ik dan maar moet zorgen dat het in orde komt? Dit is duidelijk niet goed voor mijn stressniveau...

Maar hebben ze een punt? Tja, zoals gewoonlijk ligt de waarheid in het midden. Maar als ik wat meer dingen ga checken zie ik ook ineens dat ze wel heel vaak afwezig is geweest. Uurtje hier, uurtje daar... Hoe kan dat nou? Ben ik nou echt zo naïef dat ik denk dat mijn dochter zoiets niet zou doen? Ja dat denk ik wel.

En ineens word ik geconfronteerd met een gesprek over een leerplichtambtenaar en moeten we afspraken maken. Natuurlijk vindt zo'n gesprek plaats aan het einde van de lange dag terwijl ik in de auto onderweg ben naar huis. Gevolg, ik kom compleet overstuur thuis binnen. En daar wacht mijn dochter me op met haar vriend, vrolijk kletsend over dat ze die portfolio overmorgen nog wel even zou afmaken, maar dat ze nu met haar vriend meegaat naar huis en dat ze morgen pas weer thuis komt. Oh ja die stage, nee dat komt nog wel goed. Daar heb ik donderdag nog heel de dag voor. En ja bellen voor dat baantje, ja dat moet ik ook nog doen. Komt goed toch?

Ik trek dit niet en probeer haar enigszins overstuur duidelijk te maken wat er net gebeurd was en dat ze dus niet mag gaan voordat haar werk af is. Ze schrikt, gaat zitten en doet wat ik vraag. Daarna laat ik haar gaan, maar besluit dat we hier nog een duidelijk gesprek over moeten hebben. Want dit kan zo niet langer. Ze vertrekt en ik blijf achter met mijn man en mijn jongste dochter.

En gek is dat hè, als de ene dochter iets heeft uitgevreten, is de andere ineens poeslief en heeft netjes geleerd voor de toets van morgen, en belooft braaf na het eten nog even verder te gaan. Trots laat ze me zien wat ze allemaal aan heeft gedaan. En we hebben nog een goed gesprek samen van moeder tot dochter.

Tja, de volgende keer is het waarschijnlijk weer andersom. Toch maar even genieten van dit kleine geluksmomentje.

Ga terug naar alle blogs van Anneke Roussel