Haar vader overleed toen ze 4 was, haar voet moest ze missen door een ongeluk toen ze tien jaar oud was. Later verloor ze veel vrienden en familieleden. Maar ook haar goede been, haar gezichtsvermogen, het zelfstandig wonen. 

Uithuilen en doorgaan 

Ik bezocht haar regelmatig. Af en toe kon ik haar een beetje helpen. Ze was verdrietig, omdat ze iemand de hulp niet kon geven die die persoon vroeg. Ze schakelde er iemand voor in.
"Dus dan heeft u die persoon toch geholpen! Ze krijgt nu immers de hulp die ze vroeg?"
Even begreep ze me niet, maar daarna wel. "Ja je hebt gelijk. Ze krijgt wat ze vroeg, van iemand anders, maar dat heb ik wel voor haar mogen regelen!!"

Op haar verjaardag vroeg ze geld voor een goed doel. "Ik kan niet veel meer, maar dit kan ik wel!" Ze gaf zelf ook graag geld aan allerlei doelen. Dat gaf haar het gevoel erg rijk te zijn.

Toen ze de laatste jaren in een verpleeghuis woonde, hielp ik haar met de financiën. Ze was toen bijna blind. Met mijn iPad op schoot vertelde ik haar hoeveel ze weg kon geven, en vroeg waar het heen moest.
"Ria, hoe kan het eigenlijk, dat ik nog steeds geld kan weggeven? Een verpleeghuis is toch duur?"
"Omdat u altijd zoveel weggaf, heeft u weinig spaargeld. U betaalt nu even veel als vroeger voor uw flat!"
Dat vond ze een reuze goeie grap! En ze ging door met weggeven, wat ze niet nodig had!

Nu ik zelf minder kan dan vroeger, zie ik haar verhalen en de verhalen over haar als een bemoediging, als een lichtend voorbeeld. Moed houden. En kijken naar wat nog wel kan! Gelukkig zijn er ook voor mij mensen die me hierbij helpen! Zowel professionele helpers als vriendinnen. Want moeilijk is het wel.

 Ga terug naar alle blogs van Ria Snoek