Na een welverdiende vakantie, waar je eigenlijk uitgerust van thuis zou moeten komen, heb ik dat ook. Door het gebrek aan ritme en structuur, en de andere activiteiten raakt mijn lijf totaal van slag. Ik functioneer als het ware als een verslaafde van dosis tot dosis, dat houdt me op de been, maar tussendoor komt die allesoverheersende vermoeidheid telkens om de hoek kijken en lijk ik ineens nergens meer toe in staat. Praten gaat moeilijk, van fijne motoriek is totaal geen sprake meer, ik schuifel wat op en neer en mijn humeur is ook al even zoek.

"O ja, dat heb ik ook altijd", is een veel gehoorde uitspraak wanneer ik omstanders deelgenoot maak van mijn klachten. Hoewel het goed bedoeld is, heeft het op mij een averechtse uitwerking. Word ik er een beetje kriegel van en heb ik de neiging me te verdedigen en uit te leggen dat onze ervaringen toch echt niet te vergelijken zijn. Alsof het een wedstrijd is... "Ja, ik ben ook moe" en "Ik heb ook slecht geslapen vannacht". Alsof daarmee mijn gevoel ineens een stuk verlicht zou moeten zijn.

Uiteindelijk heeft mijn lijf het meeste baat bij rust en regelmaat in dergelijke gevallen. En geen zin in nutteloze vergelijkingen. Want ja, het komt wel weer goed inderdaad, maar ik zou nog steeds graag willen ruilen als iemand weer eens slecht geslapen heeft en ook wel moe is. Ik hoop dus op een luisterend oor, dat echt luistert en niet vergelijkt. 

Ga terug naar alle blogs van Anneke Roussel