Afgelopen vrijdag raapte ik wat snoeiwerk van de grond, kwam overeind en stortte bijna ter aarde. Duizelig, beroerd voelen, geen benen meer en wankelend/waggelend als een erge dronkenman. Het is dan of ik zo het leven verlaten zal. Eng.

Mijn echtgenote was in de tuin aan het werk, zag mij wankelen en schrok enorm. Ze rende op mij af en greep mij vast. Ik kon toen steun zoeken bij een kliko en langzaam maar zeker voelde ik mij weer beter. Ik kwam weer bij.

Parkinson of hartfalen of beiden. De beide ziektes zorgen voor een opstapeling van bijverschijnselen. Voor mij vervelend en niet altijd even duidelijk. In ieder geval heeft het ook te maken met bloeddrukdaling en bloeddrukstuwing uit en naar het hoofd.

Parkinson? Op de e-bike op vakantie viel ik drie keer op de weg of in de berm. Twee keer raakte ik van de weg en kwam in de berm terecht. Een andere keer moest ik op een landweggetje omdraaien en pats daar lag ik. Draaicirkel te kort genomen. Alles wat ik doe moet zo geconcentreerd aandachtig gebeuren. Parkinson maakt onevenwichtig.

Regelmatig blijft een voet achter op de trap naar boven. Naar beneden gaat altijd goed. Maar naar boven moet ik zo goed opletten. Dat gaat nog eens een keer mis. De kans op vallen is groot. Wanneer stop je/ik met traplopen?

Ga terug naar alle blogs en vlogs van Rik Bronkhorst