Gelukkig konden we een taxi delen met een andere reiziger die een vliegtuig moest halen en waren we maar een klein beetje te laat bij de cruiseterminal.

De eerste dag was een zeedag. Er stond flink wat deining en op een gegeven moment was ik zo duizelig dat ik alleen nog maar plat op bed kon liggen. Was het zeeziekte of speelde de parkinson hier ook een rol in? Wie zal het zeggen.

Die maandag bezochten we Alesund waar we kleddernat regenden en dinsdags waren we in Trondheim waar het prachtig weer was. We maakten daar een flinke wandeling door de stad maar het zat niet helemaal lekker in mijn buik. Terug aan boord realiseerde ik me dat ik al bijna een week niet naar de wc geweest was. Ondanks de movicolon. Gelukkig ontdekte ik bij de lunch roggebrood, gedroogde pruimen en gedroogde abrikozen. Maar helaas het hielp allemaal niks.

De volgende dag in Honningsvag een apotheek opgezocht. Ze hadden daar lactulose staan maar toen ik het wilde pakken kwam er een verkoopster naar me toe of ze me kon helpen. Ik vertelde dat ik laxeermiddel wilde omdat ik al een week geen ontlasting gehad had. Ze keek me aan met ogen als schoteltjes. Een week?! Maar dan moest ik dat niet nemen ze had wel iets anders wat echt goed hielp. Voor het slapengaan 10 tot 20 druppeltjes en het zou helpen. Wel rustig aan beginnen en niet gelijk 20 druppels.

Die avond nam ik 10 druppels. Helaas zonder resultaat. Ondertussen ging mijn buik steeds vervelender doen dus de volgende avond nam ik 15 druppels. En jawel het had resultaat. Wel veel kramp maar dat stond ook in de bijsluiter die ik dankzij Google in het Nederlands op internet gevonden had. Maar toen stopte de boel weer en ik nam na een paar dagen weer 15 druppels. Maar die nacht werd ik wakker van de buikpijn. 15 druppels was toch een beetje teveel van het goede. En zo sukkelde ik de vakantie door.

Ondertussen bezochten we nog Tromsø, de Lofoten en de Shetlands voor we het vasteland van Schotland aandeden. En in iedere plaats bezocht ik standaard een wc omdat door die volle darmen mijn blaas in de verdrukking kwam. Het was een prachtige reis, veel gezien maar heel jammer van die darmproblemen en ik weet wel dat ik het een volgende keer niet zover laat komen.

Ik ga zeker aan de parkinsonverpleegkundige vragen wat ik hieraan kan doen want mijn eigen middeltjes als movicolon, pruimen, roggebrood en veel drinken helpen dan dus niet. Gelukkig hebben we ook nog genoeg genoten van de vakantie ondanks dat donkere wolkje dat obstipatie heet.

Bekijk hier alle blogs van Derkie Dingemanse