Vier vragen

Om je ikigai te vinden moet je antwoord geven op vier vragen:

1. Waar ben ik goed in?
2. Waar houd ik van?
3. Wat hebben anderen nodig?
4. Waarvoor krijg ik waardering van anderen? (Waarvoor betalen om anderen mij?)

Onderstaande figuren geeft het een en ander weer in een venndiagram.

Bron van de figuur: VNIG, Vakplatform Natuurlijke & Integrale Gezondheidszorg, Vind jouw Ikigai als ondernemer

Mijn Ikigai

De wereld is onze woning. Ik kan niet voor anderen spreken dus zeg ik even ‘de wereld is mijn woning’. En die woning wil ik niet vervuilen of afbreken maar mooier en beter doorgeven aan de volgende generatie waaronder mijn eigen kinderen. Dat doe ik door bij te dragen aan de transitie van een lineaire economie met ongelijke welvaartsverdeling naar een circulaire economie met een meer eerlijke welvaartsverdeling.

Heel concreet werkte ik aan de Gesprekswijzer Duurzame mobiliteit. Dat is een hulpmiddel om ons mobiliteitssysteem meer circulair en meer eerlijk te krijgen.

Ikigai na een betaalde baan

Door parkinson lukt het mij niet meer om voldoende toegevoegde waarde te creëren. Althans, ik heb het UWV-traject doorlopen en nu ben ik ‘duurzaam arbeidsongeschikt’. Een betaalde baan zit er niet meer in voor mij. Nu moet ik dus op zoek naar een andere zingeving in mijn leven gegeven de beperkingen die de ziekte met zich meebrengt. Eigenlijk is het een mooie gelegenheid om de theorie in de praktijk te brengen. Momenteel zijn die beperkingen mega groot omdat ik (tijdelijk) nog wat problemen heb met de inregeling van mijn DBS. Ik hoop snel weer aan de slag te kunnen in het voedselbos (als parttime vrijwilliger), weer lekker te kunnen fietsen (Blog: Fietsen is voor mij reiniging van lichaam, geest en gevoel) actieve mobiliteit en verder vorm te geven aan de Stichting voorkomen is goedkoper dan genezen en de Parkinson Café’s van de west-Brabantse Yoppers in Etten-Leur.

Wat heb ik van anderen nodig?

Tegelijk confronteert mijn situatie zich met de vraag: wat heb ik van anderen nodig? Ik leun nu enorm veel op mijn gezin, vooral op mijn vrouw. En dat wil ik niet. Ik wil zelf de regie blijven voeren conform de definitie van positieve gezondheid.

Als ik dan iets verder kijk dan mijn gezin en zijn er twee hulp vragen van mij die ik lang geleden al aan de neuroloog heb gesteld:

1. Wat kan ik zelf doen om te voorkomen dat de ziekte zich verder ontwikkelt?
2. Wat zijn de mogelijkheden van voor genezing?

Twee eeuwen oude problemen

Mijn beeld is dat parkinson voor een belangrijk deel welvaartziekte is. Een ziekte die James Parkinson in 1817 voor het eerst al beschreef. En er speelt nog een probleem dat William Foster Loyd in 1833 al beschreef: The Tragedy of the Commons (Explained in One Minute). De tragedie van de gemeenschappelijke goederen komt er in de basis op neer dat iedere individu datgene doet wat voor die individu het beste uitkomt. En dat terwijl die keuze van al die verschillende individuen voor het collectief van individuen zeker niet de beste keuze is, sterker nog soms is deze keuze desastreus. Er zijn al diverse nobelprijswinnaars geweest die al slimme dingen hebben gezegd over het doorbreken van the Tragedy of the Commons. Denk bijvoorbeeld aan Elinor Ostrom en aan Tjalling Koopmans. Parkinson is juist een welvaartsziekte omdat individuen vaak de makkelijkste weg voor zichzelf kiezen. Mijn beeld is dus dat bij parkinson twee eeuwen oude problemen bij elkaar komen.

Hoop doet leven

Met de legende van Cato Maior (Ceterum censeo Carthaginem esse delendam) in het achterhoofd heb ik zelf twee standpunten. Volgens de legende herhaalde Cato Maior steeds zijn mening aan het eind van elke spreekbeurt in de Romeinse senaat. Hij zei steeds: 'overigens ben ik van mening dat Carthago vernietigd moet worden'. Uiteindelijk is het ook gebeurd.

Mijn twee standpunten:

Overigens ben ik van mening dat parkinson is te voorkomen. Zie ook: Blog: Van onbewust onbekwaam naar bewust bekwaam)

Overigens ben ik van mening dat parkinson is te genezen. Zie ook: Blog: Trias sanitatem - driestapsgezondheid en Parkinson)