Fysiek zijn de moeheid/duizeligheid en misselijk heel lastig. 80 % van de bijwerkingen op de bijsluiter van levodopa kan ik ook de mijne noemen. Maar ja, iedere melding wordt uit voorzorg op zo’n bijsluiter vermeld.

Cognitief ga ik ook achteruit. In gezelschap, zeker bij meerdere personen, haak ik al snel af. Ik trek mij dan terug.

Ook ga ik sowieso vroeg naar bed. Half tien zeker, maar ook half negen. Ik slaap dan ruim de klok rond. Ben gestopt met de pillen om acht uur ’s morgens te nemen. Ik wil dan nog slapen. Slaap is erg helend. Daarna ben ik zo’n twee tot drie uur helder aanwezig.

In gesprek met iemand, 1 op 1, ben ik na 45 minuten op, doodmoe. De ander ziet dat ook, die moeheid. Zelfs het meisje achter de kassa van de supermarkt zei eens tegen mij: "Bent u zo moe, meneer?"

Toch probeer ik actief te blijven. Morgen weer sporten/training in groepsverband bij de fysiotherapeut. Dat is sociaal ook goed voor mij. Ik ben dan onder de mensen. Juist dat is belangrijk, want ik trek mij steeds verder terug. Eigenlijk lig ik het liefste in bed, maar dat kan niet vind ik zelf.

Morgen moet ik ook naar de huisarts voor huidkankeronderzoek. Er zijn meerdere verdachte plekjes op mijn lichaam te vinden en ik ben al twee keer eerder daarvoor behandeld. Op de bijsluiter van levodopa staat daar ook iets over geschreven, maar de neuroloog heeft met een bekende dermatoloog overleg gehad en die ontkende enig verband.

Nogmaals, van die bijsluiters moet je het niet hebben, dan slik je niets meer. Levodopa is al vijf jaar een goed medicijn voor mij.

Ja, ik ga achteruit, maar langzaam. Houden zo!

Ga terug naar alle blogs en vlogs van Rik Bronkhorst