Dat is ook duidelijk te merken aan de duizelingen in mijn hoofd. Ik dreig dan om te vallen en heb ondersteuning nodig. Ik val regelmatig van de fiets met opstappen, afstappen, keren. Bij wandelen gebruik ik een rollator, die geeft mij voldoende ondersteuning.

Binnenshuis gaat alles net goed omdat ik mijzelf overeind kan houden aan meubilair of wanden. Broek aantrekken kan al jaren niet meer staande. Zelfs mijn onderbroek moet ik zittend aantrekken. Mijn ogen/zicht gaan/gaat achteruit. Draagt dat bij aan het wankelzijn of is het de levodopa?

Ik lees op de site van de Parkinson Vereniging dat deze verschijnselen bij het voortschrijden van de ziekte van Parkinson behoren. Ook lees ik dat die plotselinge bloeddrukdalingen geen goed vooruitzicht geven over het verloop/levensverwachting van de ziekte. Misschien lees ik teveel tussen de regels door, maar toch, ik voel mij niet gerust over de toekomst. Het verloop van de ziekte gaat bij mij langzaam gezien de diagnosestelling vijf jaar geleden.

Maar als ik net een beetje gewend ben aan weer een stukje verlies volgt er een nieuwe dip. Daar word ik soms wat sombertjes van, hoewel ik over het algemeen genomen goed van stemming ben.

Gelukkig is er een heel netwerk van deskundige hulpverleners rondom mij en mijn ziekte aanwezig. De huisarts speelt hier een voortrekkersrol in. Daar ben ik heel blij mee, net als over die andere hulpschenkers.

Over enkele maanden hoop ik 75 jaar te worden. Wie had dat gedacht! En ondanks de vele klachten en de onmogelijkheid om nog veel dagelijkse activiteiten te ondernemen tel ik mijn zegeningen. Dat is voor mensen met chronische ziekten al moeilijk genoeg.

Toch maar doen, want dat maakt veel uit aan kwaliteit van leven.

Ga terug naar alle blogs en vlogs van Rik Bronkhorst