In mijn laatste ervaringsverhaal schreef ik onder andere over slechter zien. Plotseling zag ik gekleurde rozetten. Dit ging verder met vervormingen van gezichten en lijnen op televisie, schilderijen, en buiten als ik naar de huizen aan de overkant keek. Ik zag smalle hoofden zonder gezicht of aan de linkerkant lachspiegelachtige vervormingen.

Huisarts, oogarts, diagnose: in de macula zit een gat, operatie volgt. De macula is een soort vlies achterin het oog voor de gele vlek. Nu sta ik op de lijst om een operatie te ondergaan in het Academisch Ziekenhuis. Het linkeroog compenseert een en ander, maar zien is niet zoals het hoort.

In het verloop van de ziekte van Parkinson valt steeds weer iets uit. Daar valt moeilijk aan te wennen. Accepteren en loslaten is moeilijk, maar er zit niets anders op.

Ik heb nog meer ernstige problemen met mijn hart en rug waardoor ik fysiek zwak ben. Daar komt parkinson bovenop. Kunst is om dat niet door te laten werken in mijn stemming. Somberheid is een valkuil die op de loer ligt. Gelukkig blijf ik positief in het leven staan. Er zijn nog genoeg momenten waarop ik mijn zegeningen tel.

Maar hoe kom ik mijn dag door als mijn lichaam mij belet om lekker bezig te gaan? Ik doe bijna niets meer. Zelfs de ochtendkrant lezen is nu niet meer vanzelfsprekend. Eetlust op nul.

Parkinson en de rest?
Je zult er maar last van hebben.

Ga terug naar alle blogs en vlogs van Rik Bronkhorst