De PC had nog steeds het account van mijn overleden echtgenoot, bij een serieus probleem ging de herstelcode naar zijn niet meer bestaande mailadres... De vrijwilliger van Seniorweb kon het ook niet in één keer oplossen. Gelukkig kon ik mail ook op mijn mobiel lezen, want mail op de PC gaf alleen een foutmelding. 

De Seniorweb-vrijwilliger was een volhouder. Na een week kwam hij terug, met allerlei geprinte informatie. Op mijn PC was dat niet helpend, het moest net weer anders... grr!!. Maar uiteindelijk  lukte het wel!! Beide keren moest ik meedenken. Beide keren was mijn hoofd na twee uur mudvol. Mijn helper wilde die tweede keer nog van alles voor me instellen, maar mijn hoofd kòn niet meer.

Dementie?

Na twee dagen had ik de belangrijkste zaken met mijn PC weer op de rit. In mijn eigen tempo. Dat het me lukte gaf veel voldoening. Want de angst voor (parkinson)dementie speelt me af en toe parten. Want: kan ik iets niet omdat het computerprogramma zo moeilijk is, of omdat ik begin af te takelen?? Toen mijn PC weer deed wat ik wilde, was ik dus dik tevreden over mezelf!!

De vrijwilliger van Seniorweb schreef in zijn verslagje, dat we het probleem SAMEN hadden opgelost. Aardig. En door dit soort problemen samen met een deskundige het hoofd te bieden, leerde ik het weer nodige bij.

Onlogisch

Want sommige programma's zijn zo onlogisch! Waarom moet je de sluimerstand van je PC-scherm uit- of aanzetten bij 'Systeem aan/uit', in plaats van gewoon bij de beeldscherminstellingen? 

Als ik mijn foto's standaard wil openen met een ander programma dan op mijn PC staat ingesteld, waarom kan dat dan niet bij de instellingen van dat fotoprogramma, maar moet je naar de verkenner en dan naar 'eigenschappen'...?

Hoera! Maar de PC doet het weer! Dank je wel Seniorweb. En dank je wel adviserende neef!

Ga terug naar alle ervaringsverhalen van Ria Snoek