Of beter gezegd was er één van. Het blijkt in oktober heel moeilijk om ad hoc een camper te kunnen huren. En misschien maar goed ook dat het toen niet gelukt is. Want ons reisdoel was Zuid-Frankrijk. En heel veel campings gaan na het seizoen dicht en pas weer open aan het begin van het tweede kwartaal van het nieuwe jaar.

Eind vorig jaar maar weer gekeken voor een geschikte en beschikbare camper waar we ook onze teckel Teuntje in mee konden nemen. Want sinds het overlijden van haar moeder willen wij haar niet voor langer dan een paar dagen naar onze lieve oppas brengen. En verrek, na een korte zoektocht op internet kwam ik een tweetal campers tegen die beschikbaar waren en waar Teuntje dus ook in mee kon reizen. Ik heb direct contact gelegd en wij konden zelfs even langskomen om te kijken en te kiezen welke van de twee het meest geschikt zou zijn voor ons reisdoel.

Teuntje ging ook mee en we werden heel vriendelijk ontvangen. Na een rondleiding in de campers namen wij een beslissing en kozen voor de iets ruimere camper. De prijs was gelijk, dus daar was verder geen discussie over. Wij togen naar huis en na onze agenda's gecheckt te hebben, werd de start van de vakantie vastgelegd: op 1 april ’26 de camper ophalen en op 15 april ’26 weer terugbrengen.  Zo, de eerste vakantie was geboekt en wij konden beginnen met de voorbereidingen.

Ik had vorig jaar al ervaring opgedaan om met een camper op vakantie te gaan, toen ik door mijn vriend werd uitgenodigd om samen naar de Preekstoel in Noorwegen te gaan. Met dit verschil dat ik als bijrijder meeging en de volledige planning en routing in handen lag van mijn vriend.

Dit keer was ik de chauffeur en mijn lief de bijrijder en aangever. Met de voortgang van de ziekte nemen ook een aantal cognitieve zaken af. Ik merk dat ik een stuk onzekerder ben geworden, snel het overzicht kwijtraak en niet meer tegen stresssituaties opgewassen ben. Ik zal het lijstje verder niet aanvullen want dat is lang en wispelturig. De voorbereidingen verliepen wat rommelig en James fietste daar ook regelmatig doorheen. Een kleine drie weken voor vertrek kreeg ik enorme pijn in mijn rechterschouder en bleek ik na consult bij de huisarts en orthopeed in het ziekenhuis een frozen shoulder of slijmbeursontsteking te hebben. De vakantie dreigde in het water te vallen. Het bleef spannend tot de laatste dag. Gelukkig namen de klachten snel af en sloeg de medicatie aan. Bij toeval merkte ik dat de voorgeschreven pijnmedicatie ook mijn andere constant aanwezige pijn in armen en benen deed verlichten.

De datum van vertrek kwam ondertussen steeds dichterbij en wij moesten ons in de laatste dagen nog haasten om alles in gereedheid te brengen. Maar toen was het dan toch zover. 1 april ’26 diende zich aan en na de laatste boodschappen gedaan te hebben, reden wij in de eigen auto naar de verhuurder om ons huis op wielen op te halen.

Wederom een goede ontvangt en na tekst en uitleg over het gebruik reden wij terug naar huis om onze spullen in te laden en ons gereed te maken voor vertrek.

Rond de klok van half drie reden wij van huis weg. Teuntje op de achterbank in haar mandje en wij voorin met Google Maps als routeplanner. De eerste bestemming was in België en maar 236 kilometer rijden. De reden was dat ik dan kon wennen aan het rijden met de camper en wij op tijd zouden zijn om bij avondlicht ons nog te settelen voor één nacht op de camping. Helaas liep het iets anders. Wij waren nog geen half uur onderweg of wij stonden volledig vast en stil op de A28. de reden was ons op dat moment nog niet helemaal duidelijk. Maar toen wij uiteindelijk al kruipend de bocht naar de A27 maakten zagen wij waarom wij over deze laatste kilometer al een uur deden. Op de aansluiting naar de A27 waren alle rijbanen afgekruist en stonden er een aantal auto's in allerlei posities zwaar beschadigd verspreid over de weg. Mijn gedachte ging in eerst instantie uit naar de betrokkenen en in tweede plaats naar onszelf. Beter anderhalf uur in de file dan betrokken te zijn bij zo'n zwaar ongeval. Met zware ongevallen zijn wij al reeds bekend. En van de consequenties, van op het oog niet al te zware en zichtbare verwondingen, des te meer.

Maar goed, stapvoets rijden in een file stelde mijn gestel ook op de proef. James vond het wel een aangenaam tempo en begon direct aan te vallen op de ledematen. Met kleine speldenprikjes begon hij aandacht te vragen. Daarna, toen James merkte dat ik stoïcijns zijn aanwezigheid negeerde, ging hij met wat zwaarder geschut aan de gang.

Ik bleef hem negeren en was blij dat wij uiteindelijk de file weer uitkwamen. Wij konden weer verder. De stoelen zaten heerlijk en gaven gelukkig voldoende steun. Na een stuk gereden te hebben liepen wij in het begin van de middag wederom vast in files en zo liep de aankomsttijd op de plaats van bestemming ook steeds verder uit. James pakte de hele reis zijn moment en bleef zijn aanwezigheid benadrukken. Tegen de klok van acht uur kwamen wij bij onze eerste bestemming aan en konden ons nog net settelen voordat het donker werd.

Bij het vervolgen van de reis deden we de opeenvolgende bestemmingen met plezier aan. Ondanks alle fysieke beperkingen heb ik de hele reis genoten van het sturen. Een herinneringsreis naar de campings in Zuid-Frankrijk waar wij met onze kinderen waren geweest in 2008 en 2010.

De betreffende campings waren bij aankomst nog niet open. Maar de foto's die wij hebben gemaakt heb ik naast de foto's van toen kunnen leggen en dat gaf een heel mooi beeld. Voor mij is de cirkel rond en ik heb het gevoel dat dit op het juiste moment zo is gebeurd. Het was een zware, intensieve tocht. En de kans dat ik dit volgend jaar nog zou kunnen schat ik niet al te hoog in. En dit bewijst nog maar eens dat deze rottige ziekte ons dwingt om niet meer uit te stellen, niet meer te denken: o, dat komt nog wel een keer.

Nee lieve mensen, James zit nooit stil. James pakt je elke dag weer een beetje harder aan. Leef je droom en doe wat je kunt vandaag. Niet morgen of overmorgen. Want dan zijn je kansen misschien verkeken en heeft jouw James een stok tussen je spaken gestoken waardoor je wordt gedwongen afstand te nemen van de dingen die je nog zo graag had willen doen, zien of ervaren.

Leef je eigen droom.
Laat de droom niet je leven leiden.

Carpe Fucking Diem.