Over leven met de ziekte van Parkinson of een ander parkinsonisme of RBD
Ervaringsverhaal
Deze blogpost is de derde uit een serie blogposts over de relatie tussen de ziekte van Parkinson en blootstelling aan pesticiden. Met deze blogposts wil ik opkomen voor de belangen van mensen die in de toekomst een neurodegeneratieve ziekte zoals Parkinson gaan krijgen omdat zij gevoelig zijn voor nadelige effecten van bepaalde pesticiden.
Na mijn blogpost waarin ik de wetenschappelijke feiten over pesticiden en parkinson zet, blijft het even stil. En een tijdje lang voel ik me ook tamelijk alleen met de vraag die ik mijzelf aan het einde van die blogpost stel:
"Wat gebeurt er als het rapport is afgerond, de Kamervragen zijn gesteld, de Zembla aflevering is bekeken, de wetenschappelijke publicatie is geschreven, de conclusie is getrokken, de blog is geschreven en het statement is gemaakt? Wie voelt zich verantwoordelijk om de afzonderlijke acties in een groter verband te blijven zetten?"
Ondertussen is er echter heel veel gebeurd en wordt het antwoord op mijn vraag hierboven mij ook steeds duidelijker:
We hebben ons allemaal nodig om dit vraagstuk aan te pakken
Met ons allemaal bedoel ik de gezondheidsraad, LTO, boeren, de Parkinson Vereniging, parkinsonpatiënten, neurologen, toxicologen, epidemiologen, kamerleden, de minister, consumenten, banken, programma’s zoals Zembla en bovenal ook mensen zoals Jim die de boel aanzwengelden en blijven aanzwengelen. We hebben namelijk allemaal hetzelfde belang: Een duurzame, rendabele landbouw met oplossingen die niet via een achterdeur knagen aan onze gezondheid en aan die van toekomstige generaties.
Hieronder zet ik even een aantal ‘wapenfeiten’ op een rijtje:
"Wij willen voorkomen dat mensen parkinson krijgen door gewasbeschermingsmiddelen"
"Het lijkt er inmiddels sterk op dat je van de insecticide imidacloprid Parkinson kunt krijgen, maar het is bijna onmogelijk om dat aan te tonen. Deze stof is nu verboden omdat hij een desastreuze invloed heeft op het ecosysteem, maar is jarenlang gebruikt en wat de lange termijneffecten op mensen zijn weten we niet eens"
"Er zijn zoveel producten dat mensen altijd wel kunnen zeggen: "van mijn middel krijg je geen parkinson". Daar kom je niet uit. Waar we dus naar toe terug moeten is het voorzorgsprincipe. Er is sprake van 'reasonable doubt' en we hebben het recht beschermd te worden. De bewijslast is omgekeerd en daar gaat het helemaal fout"
"Het is gewoon overal, 24 uur per dag, 7 dagen per week"
Ik heb super veel respect voor de moed van Jim Blom, Jobien Wind, Gerda Neefjes, Martijn Mollema, Bas Bloem en alle mensen die zich openlijk durven uitspreken over een dossier dat ons allemaal aangaat.
We zijn er nog lang niet, maar ik voel me niet meer alleen.
Zie ook:
Disclaimer: Deze posts schrijf ik voor eigen rekening en niet namens de Parkinson Vereniging.
Officiële verklaringen van de Parkinson Vereniging vind je op hun eigen website.
Deze website maakt gebruik van cookies om goed te functioneren. Als je wilt aanpassen welke cookies we mogen gebruiken, kan je jouw cookie-instellingen wijzigen. Meer informatie is beschikbaar in onze privacyverklaring.