Ik wist absoluut zeker dat ik in de studeerkamer een briefje van € 50.- in een envelop had gestopt met haar naam erop. Op die bewuste dinsdagavond viel mijn oog op de fruitschaal. Ik miste de envelop. ‘Ik ben haar envelop met geld kwijt’, meldde ik Andrien en ik sloeg overal aan het zoeken. In de studeerkamer, waar ik de envelop had beschreven. In mijn atelier, waar ik die avond nog was geweest om de laatste hand te leggen aan het nieuwe portretje van onze oudste kleinzoon. Op mijn bureau. Ik vond hem niet. Ik werd er razend van.

Andrien: ‘Maak je niet zo druk, dat helpt niks. Door boos te worden vind je die envelop heus niet terug. Bedaar nou maar, je zult zien dat je hem morgen zo weer terugvindt’. Bedaren lukte me niet. Angst stak voorzichtig zijn kop op. ‘Zie je wel, alweer een voorbeeld.’ Het lukte me niet de gedachte los te laten dat dit het zoveelste voorteken van dementie was. Het zoveelste moment in korte tijd dat er kortsluiting was, tussen wat ik wilde en wat ik gedaan had. Maar wát ik gedaan had, wist ik niet, want de envelop was kwijt. Die was door mijn toedoen ergens terecht gekomen waar ik hem niet meer kon vinden. Hooguit een half uur geleden.

Onrust in mijn lijf laaide op. Geen rust om te zitten, geen rust om te staan, jeuk aan de binnenkant van mijn lijf, niet in staat de zaak in alle rust op een rijtje te zetten. Ik, nog steeds boos: ‘Het gaat niet om die envelop. Het gaat om mij!’ ‘Dat snap ik ook wel, maar zo vind je hem zeker niet.’ Na nog een keer overal zoeken vond ik hem terug in de kelder, waar een zak staat waar wij het oud papier in bewaren. Als tussenstation, voordat het in de ondergrondse containers op straat verdwijnt. Daar was ie in terechtgekomen toen ik hem met wat papiersnippers die ik op de studeerkamer had zien liggen had weggegooid.

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels