Vooral het mentale stukje van Parkinson was echt een vervanmijnbed-show voor hen. Dit merkte ik aan hoe er soms op mij gereageerd werd in het team. De bedrijfsarts gaf mij de opdracht om een stukje over de mentale aspecten van parkinson op te schrijven en dit naar de collega’s te mailen.

Ik vond het echt een immense opgave en heb zeker een maand lopen denken hoe ik dat nu eens zou doen. Maar op een middag kwamen de klinische lessen ter sprake en ik dacht: "Dat is hem! Ik ga gewoon een klinische les geven."

Nu kun je dat makkelijk denken, maar doen is net weer iets anders. De voorbereiding heeft me dus ook weer zeker een maand gekost. De boeken van Ad Nouws gelezen (ik kwam er veel herkenbare situaties in tegen) en de site van de Parkinson Vereniging geraadpleegd.

Getypt, gewist, getypt, gewist en weer getypt en uiteindelijk had ik een mooi lopend stukje van een half uur.

Gisteren was het zover. Ik zou mijn klinische les geven na de teamvergadering. Ik vond het heel spannend en hoe verder de vergadering vorderde hoe spannender het werd.

Tijdens mijn presentatie was het muisstil en toen ik enkele voorbeelden van mijzelf er bij haalde zag je soms verschrikte reacties. Zo van "oei dat wist ik niet" en "wat heftig".

Ik besloot mijn verhaal met de volgende woorden.

Op het moment dat je de diagnose krijgt denk je dat de wereld om je heen instort. Maar als je dan een half jaar verder bent merk je dat er nog zoveel te genieten valt en het leven ondanks de parkinson echt nog wel de moeite waard is.

En dat meende ik echt!

Ik kreeg als afsluiting een daverend applaus.

Ga terug naar alle blogs van Derkie