Ik had alleen niet verwacht dat dit moment zo snel zou komen. En natuurlijk kun je achteraf zeggen dat ik voorzichtiger had moeten zijn. Dat ik er een doosje omheen had moeten doen. Maar ja achteraf kijk je de koe in zijn kont, of hoe gaat dat spreekwoord ook alweer...

Zo ben ik dus gisteren gaan boksen. Zoals elke week op maandag. Ik neem dan altijd mijn afstandsbediening mee, omdat ik dan eventueel een ander programma kan kiezen als ik last heb van mijn overbewegelijkheid. En zoals je al begrijpt is er dus een ongeluk gebeurd. De fles met water in mijn tas is opengegaan en leeg gelopen precies over mijn afstandsbediening heen.

En BAM, daar zit je dan, ineens ben ik weer 5 jaar oud. Ben ik dat kind dat iets verkeerd heeft gedaan en op moet biechten aan mijn ouders dat er iets kapot is. Je voelt je schuldig, durft alleen maar naar de grond te kijken, hebt last van hartkloppingen, en het zweet breekt me uit.

In eerste instantie denk je dan nog, oké dit kan ik fixen, ik droog hem gewoon even af leg hem even weg en ja hij doet het nog. Maar op de een of andere manier, nadat er een nacht overheen is gegaan is het lichtje in het apparaatje uitgegaan... Hij doet het dus niet meer. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Ik had hem natuurlijk gelijk in een bak met rijst moeten leggen. En nu voel ik me dus weer net 5.

Tegen beter weten in heb ik hem alsnog in de rijst gelegd. Schijnt dat je geduld moet hebben, niet een van mijn beste eigenschappen. En ondertussen overspoelt mijn hoofd mij met vragen, moet ik het Radboud al inlichten? Of moet ik eerst wachten tot overmorgen, als hij 72 uur in de rijst heeft gelegen? Wie weet doet hij het toch weer ineens. Moet ik hem voorzichtig uit elkaar schroeven? Of beter afblijven? En wat moet ik in godsnaam zeggen tegen de artsen in het Radboud. Ik zie mezelf al schoorvoetend een stotterende toegeven dat er een ongelukje is gebeurd...

Ga terug naar alle blogs van Anneke Roussel