Begin dit jaar ben ik gestopt met de administratie van ons bedrijf. We hebben nog een bv, maar dat is veeeel minder werk. Op mijn 74e met pensioen! Mijn man idem dito. 

Ik was plots 70+! Vroeger vond ik dat 'stokoud'. Niet te geloven, volgens mij heb ik 10 jaar overgeslagen! Vroegen vond ik boven de 70 'stokoud'. Als ik dan zo'n vrouwtje zag lopen dacht ik: wat loopt daar een lief klein grijs omaatje. En nu ben ik dat zelf. Ha,ha. 

Wat me ook is opgevallen, is dat sinds corona bijna iedereen in zijn eigen huisje blijft. Ik betrapte mezelf daar ook op. Maar eigenlijk had ik wel elke dag iemand extra bij mij, een vervelend type namelijk parkinson. Iedereen mankeert wel wat. Ook je kids en kleinkids spelen een rol. Je eigen ouders zijn er ineens niet meer. Die kleinkids zijn inmiddels pubers... verliefd, studie, sporten.

De toestand in de wereld. Ik snap er niks van. Waarom kunnen we niet gewoon aardig doen tegen elkaar? We zouden het korte poosje dat we op deze aarde zijn, het toch goed kunnen hebben? Om geld en macht worden ook onschuldige mensen gedood. Dorpen, steden worden plat gebombardeerd.

Enfin, ik wil er niet aan denken, want in mijn kleine wereldje heb ik elke dag strijd tegen Parki. Al 13 jaar verpest die parkinson mijn lijf en leden.

Mentaal wordt het soms moeilijker. De duodopapomp is een mooie uitvinding. Maar Ik blijf hoop houden dat er een medicijn uitgevonden wordt dat alle pijn wegneemt. Ze vliegen naar de maan, dan is er ergens op deze wereld toch ook een knappe slimmerd die een medicijn kan uitvinden?

De afgelopen 6 maanden heb ik allerlei 'mankementen' gehad. Het een volgde het ander op. Er is geen peil op te trekken. De ochtenddosis van de pomp is 5,5 en ik heb 1 uur nodig om het rustig te laten inwerken. De continustand is nu 4,4 en de extra dosis is 3,3. In mijn volgende ervaringsverhaal kom ik er op terug. 

Kreeg trouwens nog twee aanvragen voor mijn boekje. En ook nog steeds positieve feedbacks. Leuk hoor.

Groet,
Marianne

Ga terug naar alle blogs van Marianne