Blog: Sprintje trekken bij de huisarts

Blog: Sprintje trekken bij de huisarts

Johan Lindner.jpg

Mijn naam is Johan Lindner (1966). Ik ben getrouwd met Annelize. In 2017 kreeg ik de diagnose parkinson. Tot november 2019 heb ik als accountmanager bij een bank gewerkt. Op advies van onze dochters Caya en Veerle schrijf ik korte verhaaltjes/anekdotes over mijn ervaringen en gevoelens. Het helpt me bij de verwerking en acceptatie. Ik schrijf ze met een glimlach op mijn gezicht. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd!

Op advies van de fysio ga ik naar de huisarts. In de kleine wachtkamer staat de radio vrij hard aan met klassieke muziek. Er hangt een briefje bij: “niet zachter zetten i.v.m. privacy patiënten”. Het is een beetje gehorig in dit tijdelijk onderkomen van de huisarts.

In de kleine spreekkamer vraagt ze me om 10 x een sprintje te trekken van slechts 2,5 meter (met mijn lange benen is dat 2 passen..). Ze neemt de tijd op. Zonder mijn best te doen heb ik een hele normale tijd. Wel met veel lawaai en gestamp. Wat zullen ze in de wachtkamer denken?

Dan gaan we de fijne motoriek oefenen. Ik moet met de wijsvinger mijn neus aantikken en daarna de vingertoppen van de arts. Even ben ik bang dat ik me vergis en de neus van de arts aantik. Het gaat goed. De overige oefeningen gaan niet helemaal optimaal. Ik maak me nog geen zorgen.

De huisarts stelt nog een paar vraagjes en ik zie haar kort twijfelen. “Voor de zekerheid toch maar een afspraak maken met de neuroloog”, fluistert ze op het eind.

Labels:

Reacties

Terug naar boven