Ik schreef de journaliste daarom dat ik er heel graag ons verhaal tegenover wilde zetten. En zo zaten we een paar maanden later bij elkaar voor een gesprek.

Het interview verscheen op 13 december jl. en de dagen erna kwam er een flink aantal reacties binnen. Mijn ervaringen bleken door veel mensen te worden gedeeld. "Jouw verhaal is mijn verhaal", was veelal de strekking van de mailtjes die ik kreeg. Mijn Henk was zeker niet de enige patiënt die thuis uit alle macht probeerde nog zijn/haar oude zelf te zijn, terwijl dat natuurlijk niet meer ging en die juist in het verpleeghuis rust en ontspanning kon vinden. En ik ben niet de enige partner die, verlost van mijn rol als mantelzorger, weer de ruimte vond om geliefde en echtgenote te zijn.

De mails wezen me er ook opnieuw op hoe vooroordelen en stereotypen ons beeld van de ziekte dementie bepalen. Hoezeer we moeten oppassen dat die ons niet wijsmaken dat een leven met dementie per definitie vreselijk is voor patiënt en omgeving. Natuurlijk zijn er mensen met dementie die – om allerlei redenen – diepongelukkig zijn. Het blijft een afschuwelijke ziekte. Maar daar staan heel veel andere ervaringen tegenover, zelfs buitengewoon positieve, zo is te lezen de volgende mail van een lezeres over haar vader die sinds enige maanden in een verpleeghuis woont: "Deze fase van zijn leven is in mijn ogen buitengewoon zinvol voor hemzelf en ons, zijn dierbaren. Ik leer een ontspannen kant van mijn vader kennen die hij in zijn niet-demente tijd niet naar voren kon laten komen. Hij is altijd zeer introvert geweest en is nu opener en aandachtiger aanwezig. Door bij en met hem te zijn leer ik nog veel beter dat het niet om de grootse meeslependheid gaat, maar om in verbinding te zijn met mensen om me heen. Ik zou deze tijd met mijn vader dus niet willen missen."

Een belangrijke les: laat angst niet onze raadgever zijn.

Ga terug naar alle blogs van Anne Bannink