Iedereen riep: "Je moet blijven genieten van het leven." Dat hebben we ook geprobeerd, maar dit jaar kwam de fase dat genieten niet meer vanzelf gaat.

Als alles wegvalt, zoals biljarten, walking football, wandelen of fietsen, voetbal gaan kijken van je zoons of kleinkinderen, je handen niets meer kunnen maken of creëren, je altijd vrolijke, optimistische geest in bezit wordt genomen door de parkinson, je de wedstrijd van je favoriete voetbalclub PSV niet meer kunt volgen, dan gaat genieten niet meer vanzelf en moeten anderen proberen je leven waardevol te maken.

Gelukkig hebben wij heel veel mensen die ons leven nog waardevol maken: een fantastische (klein)kinderschare,  hele lieve vrienden die elke week een theetje komen doen, mijn broers die elke week langskomen en altijd voor ons klaarstaan, nog andere fijne vrienden en betrokken familie. Met elkaar maken ze het leven voor mijn man nog steeds waardevol.

Ik prijs me gelukkig dat ik, geholpen door onze kinderen, nog zelf voor mijn man mag en kan zorgen. Mijn optimistische (maar echt niet kop-in-het-zand stekende) karakter is in deze tijd onmisbaar. Natuurlijk heb ik soms een geweldige baaldag.

Ik heb dit jaar geleerd om tegen de wereld te zeggen: "Nu even niet." Dan verzink ik in mijn verdriet en zorgen, maar gelukkig komt na elke nacht weer een nieuwe morgen. Dan schuif ik de gordijnen open en zie ik, als ik geluk heb, een mooie zonsopgang of wolkenhemel. Ik tel mijn zegeningen en ga vol goede moed koffie zetten.