Hoe mijn echtgenote ook haar best doet in de keuken, ik heb na een paar happen alweer genoeg. Dat is niet leuk voor haar, naast alle andere leuke dingen die we niet meer samen kunnen doen en beleven.

Ik was dan ook sterk afgevallen, ergens tussen de zes en tien kilo. Op advies van de huisarts de diëtiste gebeld. Die kwam langs en heeft een indrukwekkend verslag gemaakt van mijn voedingspatroon. Tevens heeft zij mij aangemeld voor astronautenvoeding, flesjes waar alles in zit. Met het gebruik van die extra voedingssupplementen kwam ik ook weer aan. En ik kreeg weer een beetje eetlust. Gevolg ik zit weer op gewicht.

Maar sinds een aantal weken is het weer helemaal mis met mijn eetlust. Vooral de warme maaltijd staat mij tegen. Alleen al de aanblik en de geur maken dat ik met tegenzin aan tafel verschijn. Dat is niet leuk. Zelfs een balletje gehakt is na een hap alweer aan de kant geschoven. Eet dan koude dingen of brood met beleg. 

Slikken kost mij moeite en kauwen ook. Komt dat laatste door de algemene vermoeidheid die parkinson met zich meebrengt?

Troost is, dat ik van de week iemand sprak wiens vader nog 15 jaar met keelkanker geleefd heeft door die flesjes astronautenvoeding.

Troost is ook dat ik de stijve variant van parkinson heb en niet zo snel achteruitga doordat de levodopa aanslaat.

Denk nou niet dat ik hier blij van word. Nee, het alsmaar inleveren van leuke dingen, zoals eten, maakt mij niet blij.

Ga terug naar alle blogs en vlogs van Rik Bronkhorst