We veroordelen ons vaak. Ik was niet snel genoeg. Niet goed genoeg. Waarom overkomt mij dat altijd? Ik begin er maar niet aan, het lukt mij toch niet. Dit soort gedachten.

Misschien ben je wel met een reden ziek geworden? En krijg je een kans om beter voor jezelf te gaan zorgen. Om je bewust te worden waar je je energie verliest.

Omdenken heet dat. Ik wil jullie een beetje prikkelen. 

Niemand wil graag een uitkering krijgen. Ik vond het jarenlang vreselijk. Dat is logisch. Dan ben je al ziek, en dan moet je ook nog met veel minder geld rondkomen. Ik vraag me steeds meer af: zou het ook kunnen dat we de tijd en de gelegenheid krijgen om onszelf weer terug te vinden? Om onze grenzen beter te leren bewaken?

Dat we de lol in ons leven weer terugkrijgen voor zover dat kan met parkinson? Dat we een nieuwe weg kunnen vinden in ons leven? Een vrolijke weg. En er vooral voor te zorgen dat parkinson naar de achtergrond verdwijnt. En uit te zoeken wat nu bij je past, welke mensen er nog wel bij je passen en welke niet. En welke nieuwe vrienden je dan weer zult krijgen. En welke dingen buiten de deur je nog wel kunt en welke niet. En een (nieuwe) hobby. En hoeveel tijd je nu voor jezelf vrijmaakt of niet. We hebben veel tijd voor onszelf nodig om prikkels te verwerken. Om weer tot onszelf te komen. Ik noem dat ALLEENTIJD.

Eigenlijk staan we op een tweesprong. Een belangrijk moment. Aan jou is de keus. Wil je vanuit het negatieve blijven denken? Of ga je de tijd die je hebt gekregen (uitkering) om jezelf terug te vinden, nuttig besteden?

En om vooral leuke dingen te doen. Die keus lijkt me vrij eenvoudig.

Veel plezier!

 Ga terug naar alle blogs van Jolanda Everink